Kur hebrenjtë nuk ndihen më të sigurt, kjo nuk ka të bëjë kurrë vetëm me hebrenjtë

Në një opinion për Euronews, Sacha Roytman Dratwa, CEO i Lëvizjes për Luftën kundër Antisemitizmit, paralajmëron se jeta hebraike në Evropë po zhvillohet gjithnjë e më shumë pas barrierave një shenjë, sipas tij, se kontinenti po dështon në premtimin e tij pas Holokaustit.

Në vitin 2004, u largova nga Belgjika si një djalë i ri hebre me një ndjenjë që në atë kohë nuk mund ta shpjegoja plotësisht, por që ishte tashmë thellësisht e pranishme, si hebre, nuk isha plotësisht i mirëpritur. Nuk ishte gjithmonë e qartë. Nuk vinte gjithmonë në formën e dhunës. Megjithatë, ishte aty; në atmosferë, në tension, në atë mirëkuptim të heshtur se të jesh hapur hebre kishte një çmim dhe të bënte shënjestër.

Më shumë se njëzet vjet më vonë, kur shikoj pas, ajo që bie më shumë në sy nuk është se gjërat janë përmirësuar. Është se ato janë përkeqësuar shumë.

“Sot, jeta hebraike në pjesë të Evropës ekziston pas barrierave”

Sot, jeta hebraike në disa pjesë të Evropës zhvillohet pas barrierave që nuk duhet të kishin qenë kurrë të nevojshme. Sinagogat ruhen, shkollat mbrohen nga ushtarë të armatosur dhe fëmijët rriten duke kaluar pranë personelit ushtarak vetëm për të hyrë në klasat e tyre.

Kjo nuk është normale, dhe megjithatë është bërë normale.

Vetëm kjo javë e kaluar e dëshmon këtë. Në Londër, ambulanca që i përkisnin një shërbimi emergjence të drejtuar hapur nga hebrenj, por që u shërben të gjitha shtresave të popullsisë, u dogjën jashtë një sinagoge – një akt i qëllimshëm frikësimi.

Në Belgjikë, vendi që lashë, një sinagogë në Liège u shënjestrua nga një shpërthim. Në Amsterdam, një shkollë hebraike u sulmua, pjesë e një modeli më të gjerë dhune ndaj institucioneve hebraike. Dhe reagimi? Më shumë ushtarë të vendosur për të mbrojtur shkollat dhe sinagogat hebraike.

80 vjet pas Holokaustit, fëmijët hebrenj kanë nevojë për mbrojtje ushtarake

Le të reflektojmë për këtë. Tetëdhjetë vjet pas Holokaustit, fëmijët hebrenj në Evropë kanë sërish nevojë për mbrojtje ushtarake për të shkuar në shkollë. Kjo nuk është vetëm një realitet sigurie, është një dështim shoqëror.

Kjo nuk është diçka abstrakte për mua. Familja ime ende jeton atje. Motra ime ecën në rrugët e një kryeqyteti evropian dhe merr çdo ditë një vendim të vetëdijshëm për të mos mbajtur asnjë simbol të dukshëm hebraik. Jo sepse ka turp, por sepse ka frikë. Frikë se mund të bëhet shënjestër dhe të sulmohet. Kjo është realiteti i të qenit hebre në Evropë sot.

Gjyshërit e mi, të cilët i mbijetuan Holokaustit, nuk jetuan për ta parë këtë moment. Ata besonin, si shumë të tjerë, se Evropa kishte mësuar, se nipërit dhe mbesat e tyre do të rriteshin në një botë ndryshe. Një botë më të sigurt. Një botë ku të qenit hebre nuk do të kërkonte frikë.

Ata gabuan. Ajo që e bën këtë realitet edhe më të vështirë për t’u kuptuar është krahasimi që shumë hebrenj tani janë të detyruar të bëjnë. Izraeli, atdheu indigjen dhe kombëtar i popullit hebre, është një vend në luftë.

Ai përballet me raketa, sulme terroriste dhe kërcënime të vazhdueshme nga jashtë. Megjithatë, në Izrael, jeta hebraike është e hapur. Sinagogat janë të hapura dhe komunitetet janë të dukshme. Identiteti hebraik nuk është diçka që duhet fshehur apo mbrojtur pas një pranie të dukshme ushtarake. Ai thjesht jetohet.

Si është e mundur që në Evropë, një kontinent që e ndërtoi identitetin e tij modern mbi kujtesën e Holokaustit, hebrenjtë të ndihen më pak të sigurt sesa në një vend nën kërcënim të vazhdueshëm? Përgjigjja është e pakëndshme, por e qartë.

Në Izrael, jeta hebraike është themeli i shoqërisë. Në Evropë, jeta hebraike po trajtohet gjithnjë e më shumë si diçka që duhet siguruar, kufizuar dhe mbrojtur. Kur një shoqëri arrin në këtë pikë, ajo tashmë ka dështuar.

Kur u largova nga Belgjika në vitin 2004, dukej si një instinkt personal; diçka që nuk mund ta shpjegoja plotësisht. Sot, duket si një paralajmërim që u injorua, sepse ajo që dikur ishte një ndjenjë tani është bërë realitet.

“Duhet të qëndrojmë apo duhet të largohemi?”

Komunitetet hebraike në të gjithë Evropën po i bëjnë vetes pyetje që duhet të kishin mbetur në histori: A duhet të fshehim se kush jemi? A duhet të heqim simbolet tona? A duhet të qëndrojmë apo të largohemi?

Asnjë fëmijë nuk duhet të rritet duke bërë këto pyetje, dhe megjithatë, sot, shumë e bëjnë. Tetëdhjetë vjet pas Holokaustit, premtimi ishte i qartë: jeta hebraike do të lulëzonte lirshëm në Evropë – jo pas barrierave, jo nën mbrojtje ushtarake, jo në frikë. Ky premtim tani po thyhet.

Nëse Evropa nuk mund të garantojë që një grua hebraike mund të ecë e sigurt duke mbajtur një simbol të identitetit të saj, që një sinagogë nuk ka nevojë për ushtarë, që një shkollë hebraike nuk është një shënjestër, atëherë diçka themelore ka shkuar keq. Kjo nuk ka të bëjë vetëm me hebrenjtë. Ka të bëjë me atë që është bërë Evropa dhe me atë që ajo është e gatshme të tolerojë. Sepse historia ka treguar, herë pas here, se kur hebrenjtë nuk ndihen më të sigurt, nuk është kurrë vetëm çështje e hebrenjve.

Sacha Roytman Dratwa është CEO i Lëvizjes për Luftën kundër Antisemitizmit (CAM), një koalicion global që angazhon më shumë se 1,000 organizata partnere dhe shtatë milionë njerëz nga një gamë e gjerë prejardhjesh fetare, politike dhe kulturore në misionin e përbashkët për të luftuar urrejtjen më të vjetër në botë./Euronews.com