Çfarë zbulojnë bisedimet e fundit në Ukrainë për gjendjen mendore të Putinit

Çfarë na tregon raundi i fundit i diplomacisë mbi Ukrainën për gjendjen shpirtërore dhe qëllimet e Presidentit rus Vladimir Putin?

Për fillestarët, se ai nuk është gati të nënshkruajë një marrëveshje paqeje. Të paktën, jo tani për tani.

Dhe sigurisht jo marrëveshja (ose marrëveshjet) në tavolinë.

“Ende nuk është gjetur asnjë version kompromisi”, komentoi ndihmësi i politikës së jashtme të Kremlinit, Yuri Ushakov, pas pesë orësh bisedimesh në Moskë ku morën pjesë Putini, i dërguari i SHBA-së, Steve Witkoff, dhe këshilltari dhe dhëndri i Donald Trump, Jared Kushner.

Mungesa e kompromisit nuk është surprizë e vërtetë, duke pasur parasysh komentet pa kompromis të udhëheqësit të Kremlinit ditët e fundit.

Në deklarata të ndryshme, ai e ka dënuar udhëheqjen ukrainase si një “juntë hajdute”, ka akuzuar udhëheqësit evropianë se po përpiqen të sabotojnë përpjekjet e paqes dhe ka këmbëngulur që Rusia të mbajë iniciativën në fushën e betejës.

Në disa raste të fundit, televizioni rus e tregoi Putinin me uniforma ushtarake, duke studiuar hartat e vijës së frontit dhe duke trumbetuar përparime ushtarake, shumë prej të cilave Ukraina dhe vëzhguesit ndërkombëtarë i kanë mohuar.

Pas gati katër vitesh të pushtimit në shkallë të plotë të Ukrainës nga Rusia, pavarësisht humbjeve të rënda që Rusia ka pësuar në fushën e betejës dhe dëmit në ekonominë ruse, Presidenti Putin duket i bindur se po e fiton këtë luftë dhe se tani nuk është momenti për t’u ndalur.

Të paktën, kjo është ajo që ai do të donte që Perëndimi të besonte: se asgjë nuk mund ta ndalojë atë tani nga arritja e qëllimeve të tij.

E kam thënë edhe më parë se, në shumë mënyra, Vladimir Putin më kujton një makinë pa frena, pa timon dhe pa marsh prapa; një automjet që ecën me shpejtësi të plotë në autostradë.

Pothuajse katër vjet pas pushtimit në shkallë të plotë të Ukrainës, ende nuk ka asnjë shenjë se “Putinmobile” do të fiket, do të kthehet prapa apo do të ndalet.

Ai me siguri dëshiron që kundërshtarët e tij të mendojnë se asgjë ose askush nuk mund ta detyrojë atë të ndryshojë drejtim: as udhëheqësit evropianë, as administrata Trump, as Presidenti Zelensky.

Por makinat kanë nevojë për karburant (një furnizim të vazhdueshëm).

Dhe, për të luftuar një luftë, vendet kanë nevojë për para (një furnizim i vazhdueshëm).

Për momentin, pavarësisht sanksioneve ndërkombëtare, qeveria ruse është ende në gjendje të financojë “operacionin ushtarak special” – luftën e saj kundër Ukrainës. Por presionet ekonomike po shtohen: të ardhurat nga nafta dhe gazi kanë rënë, ndërsa deficiti buxhetor është rritur.

Edhe Putini pranon se ka probleme, duke iu referuar “çekuilibrave” në ekonomi.

“Në disa sektorë, prodhimi jo vetëm që nuk u rrit këtë vit, por në fakt u ul”, tha Putin këtë javë. “A jemi të kënaqur me tendenca të tilla? Jo.”

E panjohura e madhe: në çfarë pike, nëse do të fillojë fare, shqetësimet ekonomike do të fillojnë të ndikojnë në llogaritjet e Kremlinit në fushën e betejës?

LEXONI GJITHASHTU:

• Qeveria britanike: Kërcënimet e Putin për luftë janë të pakuptimta
• Kremlini: Është gabim të thuhet se Putini e hodhi poshtë planin amerikan