Ngjarjet e filmit kandidat për OSCAR “One Battle of Another”, vinë në realitetin e figurës ushtarake të Bovinos dhe Lockjaw

Kinemaja politike rrallëherë synon të parashikojë të ardhmen. Më shpesh ajo përpiqet të lexojë me saktësi tensionet e së tashmes, duke i shndërruar ato në narrativa simbolike që i rezistojnë kohës. Megjithatë ka momente kur filmi kap një nerv aq të thellë të realitetit, saqë me kalimin e kohës fillon të duket si një paralajmërim i heshtur. One Battle of Another, një nga filmat më të përfolur dhe kandidat për çmimet Oscar, bën pikërisht këtë, duke ndërtuar një univers ku pushteti ushtarak, frika dhe morali përplasen në një cikël të pafund konfliktual. Ajo që e bën këtë film veçanërisht domethënës sot është ngjashmëria kulturore dhe ideologjike që krijohet mes figurës fiktive të Steven Lockjaw dhe figurës reale të Greg Bovinos, një zyrtar federal amerikan që u shndërrua në simbol të një goditjeje të ashpër shtetërore ndaj emigrantëve.

Steven Lockjaw, si personazh, nuk është konceptuar si një antagonist klasik. Ai nuk vepron i shtyrë nga ambicia personale apo nga kaosi, por nga bindja se bota është në thelb një fushëbetejë e përhershme. Në universin e filmit, siguria justifikon gjithçka dhe çdo akt dhune përjetohet si një domosdoshmëri për të parandaluar një katastrofë më të madhe. Lockjaw mishëron idenë e autoritetit absolut, një pushtet që nuk kërkon më legjitimitet moral, sepse e konsideron veten si të vetmin garant të rendit. Filmi nuk e glorifikon këtë figurë, por e përdor atë për të zbuluar boshllëkun etik që lind kur ligji shndërrohet në instrument force dhe jo në kufi për të.

Në realitetin amerikan, Greg Bovino nuk është një figurë letrare, por një zyrtar i formuar brenda institucioneve të sigurisë kufitare. Megjithatë mënyra se si ai u shfaq publikisht gjatë operacioneve federale në Minneapolis e zhvendosi perceptimin ndaj tij nga një administrator ligji në një figurë simbolike. Prania e tij e theksuar vizuale, gjuha e ashpër ndaj protestuesve dhe mbrojtja publike e veprimeve vdekjeprurëse të agjentëve e vendosën Bovinon në qendër të një debati që shkon përtej politikës së emigracionit. Ai u bë fytyra e një mentaliteti ku autoriteti nuk kërkon dialog, por imponim, dhe ku shteti shfaqet në rrugë jo si garant i qetësisë civile, por si forcë dominuese.

Pika ku filmi dhe realiteti fillojnë të preken është estetika e pushtetit. Në One Battle of Another, Steven Lockjaw ndërtohet vizualisht për të ngjallur bindje dhe frikë. Çdo detaj i paraqitjes së tij është pjesë e një performance të kontrolluar autoritare. Në mënyrë të ngjashme, Bovino u shfaq publikisht me elementë që i afrohen simbolikës ushtarake, duke përdorur hapësirën publike dhe mediat sociale si skenë legjitimimi. Këtu pushteti nuk mjaftohet më me veprimin institucional, por kërkon të shihet, të dëgjohet dhe të ndjehet. Autoriteti shndërrohet në spektakël.

Një tjetër nyje e fortë e paralelizmit është mënyra se si dhuna justifikohet. Në film, çdo akt ekstrem shpjegohet si parandalim i një rreziku më të madh. Lockjaw nuk e sheh veten si agresor, por si mburojë. Në realitet, Greg Bovino mbrojti publikisht veprimet e agjentëve të tij pas vrasjes së një infermieri civil, duke e paraqitur atë si kërcënim potencial, pavarësisht dëshmive kontradiktore. Diskursi është i njëjtë dhe jashtëzakonisht i njohur. Dhuna nuk paraqitet si zgjedhje, por si përgjigje e detyruar nga rrethanat. Pikërisht këtë mekanizëm filmi e ekspozon si një nga rreziqet më të mëdha të pushtetit të pakontrolluar.

Si në narrativën filmike, ashtu edhe në diskursin real politik, shfaqet një ndarje e fortë binare mes ne dhe ata. Në këtë logjikë nuk ka zona gri. Ose je pjesë e rendit, ose je kërcënim. Emigranti, protestuesi apo kundërshtari politik humb individualitetin dhe shndërrohet në kategori abstrakte rreziku. One Battle of Another e problematizon këtë ndarje duke treguar pasojat e saj shkatërruese, ndërsa realiteti shpesh e institucionalizon atë përmes politikave dhe gjuhës zyrtare.

Megjithatë paralelizmi ka kufijtë e vet. Steven Lockjaw është një figurë alegorike, e ndërtuar për të shkuar deri në ekstrem dhe për të përfaqësuar një ide. Greg Bovino është një person real, i vepruar brenda një sistemi ligjor dhe institucional, pavarësisht kritikave të forta ndaj tij. Krahasimi nuk synon barazimin e përgjegjësive, por leximin e tendencave kulturore dhe politike që i bëjnë këto figura të duken të afërta në imagjinatën publike.

Në fund, One Battle of Another nuk flet vetëm për një personazh dhe Greg Bovino nuk është vetëm një individ. Të dy janë produkte të një epoke ku frika, siguria dhe pushteti ndërthuren në mënyrë gjithnjë e më të dukshme. Kur një figurë fiktive fillon të duket e njohur në realitetin e përditshëm, pyetja thelbësore nuk është nëse arti ka parashikuar ngjarjet, por nëse shoqëria ka filluar t’i pranojë këto modele pushteti si normale. Në këtë pikë, kinemaja pushon së qeni thjesht art dhe shndërrohet në një formë paralajmërimi kulturor.