“Nga shtëpia në varreza”, rrëfimi tronditës i babait të Ilaria Sulës

“Është një dhimbje që nuk pakësohet, edhe nëse kalojnë ditë e javë. Të mbyt dhe nuk të lë rrugë shpëtimi.”

Ashtu si Martina, edhe vajza e tij, Ilaria – “vajza ime e vogël”, siç ende e quan – u vra nga ish-i dashuri i saj, i cili nuk ishte në gjendje të pranonte se marrëdhënia kishte përfunduar.

Në ditët e ankthshme kur e frikësonte më e keqja, por përpiqej të shpresonte se ajo ishte larguar vetëm për pak kohë, ai kishte përkrah vetë vrasësin e vajzës së tij.

Zëri i Flamur Sulës, babait të Ilarisë, studentes 22-vjeçare të vrarë në Romë mes 25 dhe 26 marsit nga ish-partneri i saj, Mark Samson, dhe e gjetur një javë më vonë në një shkëmb, mbetet i ngarkuar me dhimbje dhe zemërim.

“Sa më shumë kalojnë ditët, aq më shumë më mungon Ilaria. Është një vuajtje që nuk mund të shpjegohet, që nuk mund të fshihet. 20 maji do të kishte qenë ditëlindja e saj. Për ne, ajo ditë ishte si një funeral i dytë. Ajo nuk do të mundet kurrë të mbushë 23 vjeç.”

Për të pesëmbëdhjetën herë, një vajzë e re vritet nga ish-partneri i saj. Si u ndjetë kur e mësuat?

“Që kur u vra Ilaria, mezi e ndez televizorin, nuk lexoj gazeta. Nuk më intereson më shumë se ç’ndodh. Por kur dëgjova për rastin në Napoli, u ndjeva keq. Ishte sikur po e rijetoja gjithçka nga e para. Me ç’të drejtë vret dikush një vajzë, si vajza ime ose si Martina?”

Edhe ish-i dashuri i Martinës mori pjesë në kërkime, duke u shtirur si i shqetësuar…

“Kjo më jep të dridhura. Nuk e kuptoj si mund të jenë kaq të ftohtë, kaq të egër, si mund të jenë kaq të mirë në gënjeshtra. Vajzat vriten kot. Dhe kjo ndodh gjatë gjithë kohës.”

Sipas jush, çfarë mund të bëhet?

“Shteti duhet të marrë masa të forta. Nuk e di çfarë mësojnë këta fëmijë sot, por është e qartë se diçka nuk shkon, diçka mungon. Ne mendonim për të ndërtuar jetën. Sot, gjithçka është frikë.”

A kishte ndonjëherë ndonjë shenjë shqetësuese nga Ilaria?

“Kurrë. Sepse e njihja vajzën time. Ajo ishte me këmbë në tokë. Nuk do lejonte askënd t’i ngjitej mbi shpinë. Prandaj dua të kuptoj me çdo kusht se çfarë ndodhi.”

Keni edhe një djalë 18-vjeçar. Keni frikë për të?

“Sigurisht. Por flas me të shpesh. I them: nëse ke një të dashur, më trego. ‘Jo’ do të thotë ‘jo’. Nëse ndonjëherë e lënë, duhet ta pranojë. Edhe ne kemi kaluar nga këto. Është një makth që nuk do ia uroja askujt.”

A do t’i thoshit diçka familjes së Martinës?

“Më vjen jashtëzakonisht keq. E ndiej dhimbjen e tyre. Është një plagë që nuk mbyllet. Gruaja ime është e shkatërruar. Nuk e di nëse do të mund të kthehemi më në normalitet. Jeta jonë ka vetëm një itinerar: nga shtëpia në varreza. Asgjë më shumë.”

Ju ngushëllon drejtësia?

“Nuk do të qetësohem derisa ai të jetë në burg përgjithmonë. Nuk arrij ta besoj ende, nuk kuptoj si mundi ta bënte atë gjë. Deri në frymën time të fundit, do të kërkoj drejtësi për Ilarian. Nuk do të dorëzohem kurrë.”

A ekziston falja?

“Nuk mund të ketë falje për ata që janë të aftë të bëjnë gjëra të tilla. Ajo që ndodhi nuk është aksident, por tragjedi. Dikush vendosi që një person tjetër nuk meritonte të jetonte më. Kjo nuk mund të pranohet. Dhe nuk duhet.”

LEXONI GJITHASHTU:

• “Nuk i prek asnjë fije floku vajzës tënde”/Çfarë i tha Mark Samson babait të Ilarias
• “E prisnim për festë” nëna e Ilaria Sulës rrëfen telefonatën e fundit me 22-vjeçaren