Rrëfen sesi zbuloi krimet e rënda të ish-bashkëshortit, publikohet “Një himn për jetën” i Gisele Pelicot

Libri i Gisele Pelicot, e cila u bë një simbol global i guximit gjatë gjyqit të ish-burrit të saj dhe dhjetëra burrave që e përdhunuan ndërsa ajo ishte pa ndjenja, është publikuar këtë të martë për të gjithë lexuesit nëpër botë. Libri “Një himn për jetën”, përshkruan tronditjen e Gisele kur policia i tregoi për herë të parë imazhet e krimeve.

Në disa fragmente të publikuara para publikimit të librit, mësohet se Pelicot përshkruan tronditjen e saj kur policia i tregoi për veprimet e ish-bashkëshortit të saj Dominique, të cilin ajo e konsideronte një djalë të shkëlqyer dhe me të cilin kishte ndarë jetën për 50 vjet.

Ajo tregon për botën e saj që u shemb më 2 nëntor 2020, kur i thanë për herë të parë se bashkëshorti i saj i atëhershëm e kishte droguar dhe përdhunuar dhe kishte ftuar të huaj ta përdhunonin.

Dominique Pelicot ishte thirrur nga policia për t’u marrë në pyetje pasi një roje sigurie i një supermarketi e kapi duke filmuar fshehurazi fundet e grave.

Gisele Pelicot e kishte shoqëruar atë në stacionin e policisë dhe ishte krejtësisht e papërgatitur për bombën që i dha oficeri, Laurent Perret.

“Do t’ju ​​tregoj foto dhe video që nuk do t’ju ​​pëlqejnë. Kjo je ti në këtë foto”, tha ai.

Pelicot tha se nuk besonte që gruaja e shtrirë në shtrat ishte ajo.

“Nuk i njoha individët. As këtë grua. Faqet e saj ishin aq të buta. Goja e saj aq e dobët. Ishte një kukull lecke”, shkruan ajo në libër.

Pelicot u bë e njohur ndërkombëtarisht vitin e kaluar kur hoqi dorë nga e drejta e anonimitetit në gjyqin që tronditi botën.

Në fragmentet e librit, Pelicot përshkruan vendimin e saj për ta bërë gjyqin publik. Ajo tha se nëse do ta kishte mbajtur gjyqin me dyer të mbyllura kjo do t’i kishte mbrojtur abuzuesit e saj dhe do ta kishte lënë vetëm me ta në gjykatë.

 “Askush nuk do ta dinte çfarë më kishin bërë. Asnjë gazetar i vetëm nuk do të ishte aty për të shkruar emrat e tyre pranë krimeve të tyre… Mbi të gjitha, asnjë grua e vetme nuk mund të hynte dhe të ulej në sallën e gjyqit për t’u ndjerë më pak e vetmuar”, shkruan ajo.

Ajo tha nëse do të kishte qenë 20 vjet më e re mund të kishte frikë të vepronte siç bëri.

“Do t’i kisha frikë vështrimeve. Ato vështrime të mallkuara me të cilat një grua e gjeneratës sime është përballur gjithmonë, ato vështrime të mallkuara që të bëjnë të hezitosh në mëngjes midis pantallonave dhe një fustani, që të ndjekin ose të injorojnë, të lajkatojnë dhe të turpërojnë. Ato vështrime të mallkuara që supozohet të të tregojnë kush je, sa vlen dhe pastaj të braktisin ndërsa plakesh”, shkruan ajo.