Mbreti Charles III bën thirrje për pajtim dhe unitet pas një “viti me përçarje gjithnjë e më të thellë”

Lexoni më poshtë të plotë fjalimin televiziv të Charles III drejtuar kombit dhe Commonwealth-it.
Mesazhi i Krishtlindjes i Mbretit Charles III:

“Disa javë më parë, Mbretëresha dhe unë patëm kënaqësinë të bënim një vizitë shtetërore në Vatikan, ku u lutëm së bashku me Papën Leo në një moment historik uniteti shpirtëror. Së bashku festuam temën e jubileut, ‘Shtegtarë të Shpresës’. Shtegtimi është një fjalë që përdoret më rrallë sot, por ka një domethënie të veçantë për botën moderne dhe veçanërisht për Krishtlindjen. Ai ka të bëjë me ecjen përpara drejt së ardhmes, ndërkohë që kthehemi pas për të kujtuar të shkuarën dhe për të mësuar nga mësimet e saj.

Këtë e bëmë edhe gjatë verës, kur festuam 80-vjetorin e Ditës së Fitores në Evropë dhe Ditës së Fitores mbi Japoninë. Fundi i Luftës së Dytë Botërore po kujtohet nga gjithnjë e më pak njerëz me kalimin e viteve, por guximi dhe sakrifica e burrave dhe grave tona në shërbim ushtarak, si dhe mënyra se si komunitetet u bashkuan përballë një sfide kaq të madhe, mbartin një mesazh të përjetshëm për të gjithë ne. Këto janë vlerat që kanë formësuar vendin tonë dhe Commonwealth-in.

Teksa dëgjojmë për përçarje, brenda vendit dhe jashtë tij, këto janë vlerat që nuk duhet t’i humbasim kurrë nga sytë. Për shembull, është e pamundur të mos prekeshe thellë nga moshat e të rënëve, siç na i kujtojnë varret në varrezat tona ushtarake. Të rinjtë që luftuan dhe na shpëtuan nga humbja në të dyja luftërat botërore ishin shpesh vetëm 18, 19 apo 20 vjeç. Udhëtimi është një temë e vazhdueshme e historisë së Krishtlindjes.

Familja e Shenjtë bëri një udhëtim drejt Betlehemit dhe mbërriti e pastrehë, pa strehë të përshtatshme. Të urtët bënë një shtegtim nga lindja për të adhuruar Foshnjën Krisht, dhe barinjtë udhëtuan nga fushat drejt qytetit në kërkim të Jezusit, Shpëtimtarit të Botës. Në çdo rast, ata udhëtuan së bashku me të tjerë dhe u mbështetën në shoqërinë dhe mirësinë e njerëzve përreth.

Përmes sfidave fizike dhe mendore ata gjetën forcë të brendshme. Edhe sot, në kohë pasigurie, këto mënyra jetese vlerësohen nga të gjitha besimet e mëdha dhe na ofrojnë burime të thella shprese, qëndrueshmëri përballë vështirësive, paqe përmes faljes, thjesht duke njohur fqinjët tanë dhe duke treguar respekt për njëri-tjetrin, duke krijuar miqësi të reja.

Në të vërtetë, ndërsa bota jonë duket se rrotullohet gjithnjë e më shpejt, udhëtimi ynë mund të ndalet për të qetësuar mendjet tona, siç thotë T.S. Eliot, ‘në pikat e qeta të botës që rrotullohet’, dhe për të na lejuar të ripërtërihemi. Në këtë, me larminë e madhe të komuniteteve tona, mund të gjejmë forcën për të siguruar që e drejta të triumfojë mbi të gabuarën. Më duket se duhet të çmojmë vlerat e dhembshurisë dhe pajtimit, ashtu siç jetoi dhe vdiq Zoti ynë. Këtë vit kam dëgjuar kaq shumë shembuj të tillë, si këtu ashtu edhe jashtë vendit.

Këto histori të triumfit të guximit mbi vështirësitë më japin shpresë, nga veteranët tanë të nderuar ushtarakë, te punonjësit humanitarë vetëmohues në zonat më të rrezikshme të konflikteve të këtij shekulli, deri te mënyrat se si individë dhe komunitete tregojnë trimëri spontane, duke u vënë instinktivisht në rrezik për të mbrojtur të tjerët. Teksa takoj njerëz të besimeve të ndryshme, më inkurajon jashtëzakonisht shumë të dëgjoj sa shumë kemi të përbashkëta: një dëshirë të përbashkët për paqe dhe një respekt të thellë për çdo jetë. Nëse gjejmë kohë në udhëtimin tonë nëpër jetë për të reflektuar mbi këto virtyte, të gjithë mund ta bëjmë të ardhmen më shpresëdhënëse. Sigurisht, shtegtimi më i madh nga të gjithë është ai që festojmë sot.

Është historia e atij që zbriti në Tokë nga qielli, strehimi i të cilit ishte një stallë, dhe që ndau jetën e tij me të varfrit dhe të vetmuarit. Ishte një shtegtim me qëllim, i lajmëruar nga engjëjt që në Tokë të kishte paqe. Ajo lutje për paqe dhe pajtim, për t’u bërë të tjerëve atë që do të donim të na bëhej neve, që u dëgjua mbi fushat pranë Betlehemit më shumë se 2.000 vjet më parë, vazhdon të jehojë prej andej dhe në mbarë botën edhe sot. Është një lutje për kohën tonë dhe për komunitetet tona, ndërsa vazhdojmë udhëtimin tonë në jetë. Prandaj, me këto fjalë dhe me gjithë zemër, ju uroj të gjithëve një Krishtlindje sa më paqësore dhe shumë të lumtur.”