“Djali në emigrim”, këpucari i fundit në Cërrik mban gjallë një zanat që po zhduket

Kur syri të kap në ndonjë rrugicë dike që punon në mënyrë mekanike, pa pasur nevojë për teknologjinë e kohës, kupton se ata numërohen me gishtat e dorës.

I tillë është rasti i një këpucari në Cërrik, i cili vijon ta ushtrojë këtë profesion prej më shumë se 3 dekadash.

Profesionin e mori në komunizëm, por nuk u ndal ta ushtronte edhe pas rënies së sistemit. Arjan Çoniku tregon edhe sekretin e kësaj pune.

“E kam nisur rreth viteve ’87-’88, pastaj kam vazhduar në NSHN komunale, i thoshim atëherë, derisa kaluam në privat. Në ’99 e kam hapur këtu dhe vazhdoj edhe sot. Punë e zakonshme, jo se ka ndonjë fitim të madh, por ushqehesh. Duhet mirësjellja, komunikimi, cilësia e punës, sepse po se bëre mirë atë, vijnë më.” – thotë Arjan Çoniku.

Profesionet si ai i këpucarit, që kërkojnë përkushtim dhe aftësi të veçanta, janë bërë të rralla, sidomos për shkak të ndryshimeve në treg dhe largimit të njerëzve nga qyteti.

Arjani tregon se këto profesione janë drejt zhdukjes, madje edhe trashëgimtari i tij zgjodhi emigrimin përpara profesionit të babait.

“Kanë ndryshuar kohët në krahasim me më përpara, ka pasur më tepër punë? Atëherë ka pasur shumë punë, nuk arrinim asnjëherë ta mbaronim punën, por tani me pikatore. Kanë ikur njerëzit, s’ka njerëz. A të vjen keq që profesione të tilla janë në zhdukje? Po, dihet ajo, se për një gjë të vogël s’mund ta hedhësh çantën apo këpucën, por si po ikën kështu, ka mundësi të mos ketë më pas nesh. S’ka më njeri profesionet qejf. Nuk je munduar t’ia trashëgosh fëmijëve? Ja kam mësuar djalit të vogël, po ka ikur jashtë, nuk ja del këtu.” – thotë Arjan Çoniku.

Historia e Arjan Çonikut pasqyron përkushtimin e profesionistëve që i kanë qëndruar besnikë punës së tyre, edhe kur koha dhe rrethanat kanë ndryshuar.

LEXONI GJITHASHTU:

• Këpucar në Tiranë që nga viti 1970, mjeshtër Ganiu që nuk hoqi dorë kurrë nga zanati
• Tradita që jeton, këpucari i vetëm në Sukth sfidon kohën dhe harresën