“Lutesha të vdisja shpejt”, rrëfimi i trishtë i të mbijetuarës në Mariupol

Kur Lia dhe Alex u zgjuan në Mariupol nga shpërthimet dhe alarmet e makinave më 24 shkurt, çifti i ri ukrainas nuk priste që së shpejti do t’i duhej të varrosnin të dashurit e tyre në kopshtin e shtëpisë dhe të luftonin kundër të ftohtit apo urisë.

Trupat ruse e bënë pluhur qytetin port në jug të Ukrainës.

Megjithatë, ata arritën të mbijetonin dhe të largoheshin nga një qytet që tani qëndron në gërmadha, duke i shpëtuar vdekjes nga bombardimet ruse dhe duke shmangur kapjen nga ushtarët e Moskës.

Dyshja tani janë ulur në zyrën e sapoformuar të Qendrës Lemkin për Hetimin e Krimeve të Luftës Ruse në Berlin, duke treguar historinë e tyre në detaje si pjesë e një programi që mbledh dëshmi për krimet e luftës për të ndihmuar gjykatat, gazetarët dhe historianët e ardhshëm të ndërtojnë një qëndrim të saktë kundër atyre që janë përgjegjës.

Punonjësit në terren të Qendrës Lemkin kanë vizituar strehimoret në të gjithë Poloninë dhe në Berlin, duke intervistuar të mbijetuarit dhe duke regjistruar saktësisht se çfarë ka ndodhur me ta.

Përballë një tanku për të varrosur gjyshen e tyre

Në zyrën e qendrës Aleksi dhe Lia kujtuan gjithçka që mundën që nga dita e parë e pushtimit deri në arratisjen e tyre nga Mariupoli me një makinë gati të prishur që i çoi deri në kryeqytetin gjerman.

Pasi u zgjuan nga sulmet me raketa në një mëngjes të ashpër dimri në shkurt, të dy së ​​pari arritën të gjenin rrugën e tyre përmes qytetit industrial në brigjet e detit Azov për në shtëpinë e prindërve të Lias, pavarësisht bombardimeve të rënda.

Gjyshja e Lias kishte Alzheimer dhe familja sapo ishte shëruar nga COVID-19, kështu që ata vendosën të qëndronin aty për një kohë. Në fillim dyqanet ishin të hapura dhe Aleksi arriti të blinte edhe një tortë ditëlindjeje, por gjithçka ndryshoi kur rryma dhe gazi ndaluan.

Menjëherë pas kësaj, supermarketet u bombarduan.

Ndërsa gjyshja e Lias luftonte me shëndetin e saj, në pamundësi për t’u kujdesur për veten, familja – e cila kujdesej për të gjatë gjithë kohës – u përgatit për vdekjen e saj dhe gjeti njëfarë ngushëllimi në faktin se ajo nuk do të vdiste e vetme.

Por një shpërthim i madh në orën 5 të një mëngjesi i bëri të gjithë të vrapojnë drejt bodrumit. Kur ata dolën rreth gjysmë ore më vonë, gjyshja e tyre kishte vdekur. Nëna e Lias ulërinte nga pikëllimi, kujtojnë të dy.

“Po lutesha që të vdisnim shpejt”

Në qytetin e pushtuar, informacioni i besueshëm ishte po aq i pakët sa ushqimi dhe uji. Kishte thashetheme të vazhdueshme për mbërritjen e ndihmave humanitare, por disa javë më vonë, shumë prej tyre kishin mbetur pa ushqim kur rusët filluan bombardimet aty pranë.

Ndërsa të paktën gjysma e popullsisë u largua për siguri, gjysma tjetër mbeti e pambrojtur.

“Atyre nuk u interesonte nëse vdisnin nga uria apo nga një bombë”, tha Lia.

Për fat të mirë, prindërit e Lias kishin ende patate dhe perime të konservuara të mbetura nga dimri, por ata nuk e kishin idenë se sa kohë do të qëndronin atje, kështu që duhej ta raciononin rreptësisht.

Bombat vazhdonin t’i afroheshin strehës, muret dridheshin nga goditja.

“Ne nuk ishim të guximshëm,” tha Lia. “Në fillim u luta që të mos vdisja. Në fund, unë vetëm po lutesha që të vdisnim shpejt.”

LEXONI GJITHASHTU:

• EULEX i dhuron 12 automjete policisë së Ukrainës